UZDROWISKO - KOPALNIA SOLI BOCHNIA

Bochnia
woj. małopolskie

Kopania Soli w Bochni jest najstarszą kopalnią soli na ziemiach polskich. Część wyrobisk przystosowano do zwiedzania oraz na działalność rekreacyjno-sanatoryjną.

Kopalnia Soli "Bochnia" w Bochni jest najstarszą kopalnią soli na ziemiach polskich, działającą od 1248 roku, a więc ponad 750 lat. Z powodu znacznego wyczerpania zasobów zaprzestano wydobycia soli i rozpoczęto proces likwidacji. Zachowane zostaną jedynie najstarsze, a zarazem najciekawsze części objęte ochroną konserwatorską. Część wyrobisk, po odpowiednim przygotowaniu została udostępniona do zwiedzania jako trasa turystyczna, a największą z zachowanych komór przystosowano do działalności rekreacyjno-sanatoryjne.

STAJNIA MYSIUR

Stajnia ta powstała przed 1771 r. w wyniku zaadaptowania na ten cel komory eksploatowanej w połowie XVIII w. Wykonano ją dla koni pracujących przy pobliskim kieracie nad szybikiem Ważyn. Strop wyrobiska podpierają cztery jednakowej wielkości kaszty. Zabudowano je z drewna ciosanego, łączonego na jaskółczy ogon.

PODŁUŻNIA AUGUST

Jeden z pierwszych w kopalni głównych traktów komunikacyjnych i transportowych łączących podszybia szybów Campi i Sutoris. Pierwszy jego odcinek, pomiędzy szybikiem Rabsztyn i szybem Campi powstał w latach 1723-1743 według koncepcji J.G.Borlacha zmierzającej do prostowania i poziomowania dróg transportowych w kopalni. W udostępnionej turystycznie części podłużnia przebiega przez stare zaciśnięte lub podsadzone wyrobiska. Ich ślady widoczne są na stropie i ociosach chodnika.

KAPLICA BŁ. KINGI

Największa i najlepiej zachowana spośród kaplic w kopalni bocheńskiej. Powstała po 1747 roku pod nazwą Nowa Kaplica Świętych Aniołów Stróżów. W 1782 dokonano zmiany nazwy na "Błogosławionej Kingi". Głównymi elementami wyposażenia prezbiterium są: ołtarz Bł.Kingi, ołtarz Św.Barbary, ambona wykuta w soli i rzeźby solne Bł.Kingi, Św.Jana Nepomucena, Wojciecha i Tomasza z Akwinu.

KOMORA KIERATOWA I POPRZECZNIK WAŻYN

Wyrobiska te, wybrane w połowie XVIII w. usytuowane są ponad starszym nieco szybikiem Ważyn sięgającym od poziomu August do poziomu Podmoście. Komora ma charakterystyczny kształt i wysokość dostosowaną do funkcji komory kieratowej. Początkowo pracował tu niewielki kierat. W latach dwudziestych XIX w. zmieniono go na silniejszy, bardziej wydajny i bezpieczny "Kierat Ważyński". Kierat obsługiwał szybik Ważyn.

KOMORA RABSZTYN

Nazywana powszechnie Koszem Rabsztyńskim. Wyrobisko to usytuowane jest w dawnej komorze Aniołów Stróżów, eksploatowanej w XVII w. Pracował tu czterokonny kierat, który obsługiwał szybik o nazwie Rabsztyn, położony naprzeciw komory, po północnej stronie podłużni August. Niezwykle oryginalnie prezentuje się drewniana obudowa dostosowana do kształtu i funkcji wyrobiska.

KOMORA WAŻYN

Jedna z największych zachowanych komór w kopalni bocheńskiej, położona na poziomie Sienkiewicza. Jej długość osiąga 280 m. Położona w kompleksie soli środkowych (efektowne pasiaki bocheńskie) eksploatowana była z przerwami od 1697 r. aż do lat 50-tych XX w. W ostatnich latach wykonano przebudowę komory kombajnem, a następnie zaadaptowano dla celów rekreacyjnych i sanatoryjnych.

Obszerne fragmenty tekstu z foldera "Kopalnia Soli Bochnia" Wybór.JT - maj 2001 r.

powrót